Jelenia Góra w wielowiekowej historii wielokrotnie zmieniała swe administracyjne granice. Niemniej jednak najbardziej znacząca inkorporacja sąsiednich miejscowości miała miejsce w dniu 2 lipca 1976 roku. Włączono wówczas dwa samodzielnie funkcjonujące miasta Cieplice Śląskie Zdrój oraz Sobieszów, a także sołectwo Maciejowa. Przesłanki tegoż administracyjnego połączenia miały zróżnicowany charakter. Brano bowiem pod uwagę z jednej strony zwiększone szanse dynamicznego rozwoju społecznego i gospodarczego, a z drugiej względy administracyjne i polityczne. Jelenia Góra bowiem od 1 czerwca 1975 roku była stolicą województwa, a wzrost jej znaczenia w krajowej scenerii wymagał wyraźnego zwiększenia szeroko rozumianego potencjału miasta i konkurencyjnej pozycji. Ówczesne bardzo optymistyczne, co do oczekiwanych efektów, wieloletnie plany społeczno-gospodarczego rozwoju oraz plany przestrzennego zagospodarowania wyznaczały liczne cele i kierunki kształtowania Jeleniej Góry jako regionalnego polifunkcyjnego ośrodka miejskiego. Po pięciu dekadach od momentu połączenia tych terytorialnych jednostek w jeden miejski organizm wciąż jednak pojawiają się zarówno argumenty sygnalizujące zasadność decyzji podjętej w 1976 roku, jak i liczne wątpliwości oraz pytania o sens tegoż administracyjnego przedsięwzięcia.

Identyfikacja przesłanek i uwarunkowań oraz ocena społecznych, gospodarczych i przestrzennych konsekwencji administracyjnej fuzji Jeleniej Góry z Cieplicami Śląskimi Zdrój i Sobieszowem w dniu 2 lipca 1976 roku, czyli 50 lat temu, a także ukazanie poziomu potencjału demograficznego, społeczno-gospodarczego i finansowego poszczególnych miast w okresie przed ich administracyjnym połączeniem to główny nurt moich rozważań zawartych w artykule, który ukaże się jesienią w najnowszej edycji „Rocznika Jeleniogórskiego”.